Wilhelm von Winterfeld
Wilhelm von Winterfeld (ur. 1880, zm. 1943) - muzyk, pedagog, dyrektor Bydgoskiego Konserwatorium Muzycznego.
Biografia
Urodził się 18 grudnia 1880 r. w Petrovaradin na Węgrzech. Był synem Wilhelma i Anny z domu Hanslich. Pochodził z saskiej rodziny szlacheckiej osiadłej w Szwabii nad Dunajem od trzech pokoleń. Częściowo był również pochodzenia żydowskiego. Uczęszczał do królewskiego gimnazjum w Újvidék. Po złożeniu egzaminu dojrzałości podjął studia w Konserwatorium Muzycznym w Pradze. Był uczniem m.in. Antonina Dworzaka, pod kierunkiem którego zgłębiał tajniki kompozycji.
Po ukończeniu studiów w 1904 r. przybył do Bydgoszczy dysponując doskonałymi referencjami udzielonymi mu przez praskich profesorów. Trafił na okres organizacji Bydgoskiego Konserwatorium Muzycznego, w czym czynnie uczestniczył współpracując z Arnoldem Schattschneiderem. W latach 1904-1912 był nauczycielem w Konserwatorium prowadząc klasę skrzypiec i fortepianu, wykładając teorię muzyki oraz kierując orkiestrą kameralną złożoną z pedagogów szkoły. Gdy w 1912 r. Arnold Schattschneider przeniósł się do Görlitz, objął po nim stanowisko dyrektora konserwatorium.
W 1914 r. w związku z wybuchem I wojny światowej został powołany do wojska. Walczył jako porucznik, a następnie kapitan piechoty w armii austro-węgierskiej na frontach: serbskim, rosyjskim i włoskim. W marcu 1919 r. powrócił do Bydgoszczy i ponownie objął kierownictwo szkoły w zmienionych warunkach politycznych. Powrót Bydgoszczy do Polski spowodował znaczny odpływ ludności niemieckiej, także dotychczasowych uczniów i pedagogów uczących w konserwatorium. Konieczne stało się okresowe zatrudnienie polskich nauczycieli oraz przyjmowanie uczniów Polaków. Szkoła rozwijała także współpracę z polskim Miejskim Konserwatorium Muzycznym, utworzonym w 1927 r. i kierowanym przez Zdzisława Jahnke, a później Irenę Jahnke.
Ważną dziedziną jego działalności obok pracy pedagogicznej było kierowanie orkiestrą niemieckiego teatru amatorskiego „Deutsche Bühne” w Bydgoszczy. Kierowana przez niego orkiestra szczyciła się wieloma wykonaniami dzieł najwyższej klasy (oratoria, kantaty, koncerty symfoniczne i kameralne, opery i operetki). W jej repertuarze były utwory m.in. W.A. Mozarta, J. Haydna, J. S. Bacha, L v. Beethovena, F. Mendelsohna-Bartholdy, A. Dworaka, E Griega, P. Czajkowskiego, F. Schuberta, F. Chopina, S. Moniuszki i F. Nowowiejskiego. W kwietniu 1930 r. dyrygował orkiestrą Filharmonii Warszawskiej, która wykonała transmitowane przez Polskie Radio „Requiem” G. Verdiego.
Znany był również jako kompozytor, autor wielu utworów przeznaczonych na skrzypce, fortepian, także symfonicznych. Były wśród nich również polki, mazurki i walce, dla których inspiracją była muzyka i tańce ludowe. Wilhelm von Winterfeld był pierwszoplanową postacią bydgoskiego życia muzycznego w dwudziestoleciu międzywojennym, zwłaszcza w kręgu niemieckiej mniejszości narodowej.
Jego losy po wybuchu II wojny światowej nie są dokładnie znane. Konserwatorium kierował najprawdopodobniej do 1943 r. Potem wyjechał do Jugosławii, zajętej już przez Niemców, być może w poszukiwaniu żony, która zginęła w jednym z tamtejszych obozów koncentracyjnych w 1942 r. Zmarł 1 października 1943 r. na atak serca w Zagrzebiu podczas podróży powrotnej do Bydgoszczy.
Rodzina
Wilhelm von Winterfeld od 1919 r. był żonaty był z Margit Adeline z domu Kraus. Nie miał własnych dzieci, lecz był opiekunem dzieci żony z pierwszego jej małżeństwa: Mary Mösl (ur.1911) i Franza Viktora Mösl (ur. 1912). Mieszkał w kamienicy przy al. Mickiewicza 3.
Zobacz też
Bibliografia
- Błażejewski Stanisław, Kutta Janusz, Romaniuk Marek: Bydgoski Słownik Biograficzny. Tom IV. Bydgoszcz 1997. ISBN 83-85327-42-8, str. 122-123